Boşanma davası sırasında velayetin tedbiren anneye verildiği bir durumda, babanın mahkemenin belirlediği kişisel ilişki süresi sonunda çocuğu anneye teslim etmemesi eylemi hangi suçu oluşturur? Yargıtay'ın bu konudaki değerlendirmesi nasıldır?

Bu eylem, TCK m.234/1'de düzenlenen çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçunu oluşturur. Boşanma davası sırasında mahkemenin ara kararı ile velayeti tedbiren anneden alınıp babaya verilmesi, babanın velayet yetkisinin bu süre zarfında 'elinden alınmış' olduğu anlamına gelir. Dolayısıyla baba, TCK m.234/1'deki fail tanımına uymaktadır. Çocuğu süresinde teslim etmemek ise 'alıkoyma' fiilini oluşturur. Eğer çocuk 12 yaşını bitirmemişse, TCK m.234/2 uyarınca ceza bir katı oranında artırılır. Yargıtay 14. Ceza Dairesi (2015/1222 E., 2018/3101 K.), benzer bir olayda eylemin TCK m.234/1 ve 234/2'yi oluşturduğunu, TCK m.234/3 olarak nitelendirilmesinin hatalı olduğunu belirtmiştir. (Kaynak: Çocuğun Kaçırılması ve Alıkonulması Suçu, TCK Madde 234)