Bir sözleşmede yer alan hükmün, TBK m. 23 uyarınca 'düzenleyenin aleyhine ve karşı tarafın lehine yorumlanması' (in dubio contra proferentem) ilkesinin uygulanabilmesi için hangi koşulların varlığı gerekir?

Bu yorum ilkesinin uygulanabilmesi için iki temel koşulun bir arada bulunması gerekir: 1) Hükmün Bir Genel İşlem Koşulu Olması: Bu ilke, sadece genel işlem koşulları için geçerlidir. Tarafların birebir müzakere ederek belirlediği özel sözleşme hükümleri için uygulanmaz. 2) Hükmün Anlamının Belirsiz Olması: Genel işlem koşulunda yer alan hükmün 'açık ve anlaşılır olmaması' veya 'birden çok anlama gelmesi' gerekir. Yani, hükmün lafzından net bir anlam çıkarılamamalı, bir anlam belirsizliği veya muğlaklık bulunmalıdır. Eğer hüküm açık ve anlaşılır ise, bu yorum kuralına başvurulamaz. Bu iki koşulun varlığı halinde, hükmün anlamı konusundaki şüphe, o koşulu hazırlayıp sözleşmeye koyan ve bu belirsizliğe sebep olan düzenleyenin aleyhine, sözleşmeyi müzakere etme şansı bulamayan karşı tarafın (genellikle tüketici veya zayıf taraf) lehine yorumlanır. Bu, zayıf tarafı korumayı amaçlayan bir yorum kuralıdır. (Kaynak: www.zulkufarslan.av.tr/tbk-borc-iliskisinin-kaynaklari/)