Eser sözleşmesinde yüklenicinin, sözleşmede kararlaştırılan nitelikteki malzemeler yerine, daha düşük kalitede ancak yine de işin fonksiyonunu yerine getiren malzemeler kullanması (örneğin, 1. sınıf parke yerine 2. sınıf parke döşenmesi) durumunda ortaya çıkan ayıp, 'ekonomik ayıp' olarak nitelendirilebilir mi? Bu durumda iş sahibinin temel hakkı ne olur?

Evet, bu durum tipik bir 'ekonomik ayıp' örneğidir. Ekonomik ayıp, eserin kararlaştırılan veya olması gereken niteliklere sahip olmaması nedeniyle ekonomik değerinin düşmesi anlamına gelir. Eser, fonksiyonel olarak kullanılabilir olsa da, sözleşmede vaat edilen değere sahip değildir. Örnekte, 2. sınıf parke de zemin kaplama işlevini yerine getirir, ancak evin veya işin genel ekonomik değerini, 1. sınıf parke kullanılmasına kıyasla düşürür. Metinde de belirtildiği gibi, 'sözleşmede öngörülenin aksine, doğramaların birinci sınıf kereste yerine üçüncü sınıf keresteden yapılması' veya 'TSE’li tesisat malzemesi yerine kalitesiz malzeme kullanılması' ekonomik ayıp sayılır. Bu tür bir ekonomik ayıp durumunda, ayıp genellikle eserin kabulüne engel olacak derecede 'önemli' sayılmayacağı için, iş sahibinin temel hakkı, TBK m. 475 uyarınca, eserdeki değer düşüklüğü oranında 'bedelden indirim' yapılmasını istemektir. İş sahibi, birinci ve ikinci sınıf malzeme arasındaki değer farkını ve işçilik kalitesindeki düşüşü bedelden düşülmesini talep edebilir (barandogan.av.tr - Eser Sözleşmesi Nedir?).