Eser sözleşmesini, satış sözleşmesinden ayıran temel unsurlar nelerdir? Taraflar arasında bir klimanın temini ve montajı konusunda yapılan bir sözleşmenin hukuki niteliği, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2019/143 K. sayılı kararı ışığında nasıl değerlendirilmelidir?

Eser sözleşmesini (TBK m. 470) satış sözleşmesinden (TBK m. 207) ayıran temel unsur, 'meydana getirme' (imal) olgusudur. Satış sözleşmesinde konu, genellikle hazır veya standart özellikleri olan bir malın mülkiyetinin devridir. Eser sözleşmesinde ise, iş sahibinin istek ve özelliklerine göre kişiye özel bir sonucun (eserin) meydana getirilmesi söz konusudur. Eser sözleşmesinde emek ve beceri unsuru ön plandayken, satış sözleşmesinde mal teslimi unsuru üstündür. Yargıtay HGK'nın K.2019/143 sayılı kararında belirtildiği üzere, bir klimanın temini ve montajı sözleşmesi, bir satış sözleşmesi olarak kabul edilmiştir. Çünkü klima, iş sahibine (alıcıya) özel olarak üretilmiş bir malzeme olmayıp, özellikleri önceden bilinen ve belirlenmiş standart bir maldır. Montaj işleminin varlığı, sözleşmenin niteliğini değiştirmemektedir, zira sözleşmedeki ağırlıklı edim malın satışına ilişkindir. Davacıların iddiasının montaj hatasına değil, satın alınan malın ayıplı olmasına yönelik olması da bu nitelendirmeyi desteklemiştir. Bu nedenle, yanlar arasındaki sözleşme eser değil, satış sözleşmesidir (HGK-K.2019/143).