Sanık hakkındaki mahkumiyet hükmü ile iyi niyetli üçüncü kişiye ait aracın müsaderesi hükmünün temyiz edilmesi durumunda, Yargıtay'ın bu iki hükmü ayrı ayrı incelemesi 'normlar hiyerarşisi' açısından nasıl bir anlam taşır?

Bu durum, normlar hiyerarşisi içinde 'usul kanunu' ile 'temel hak ve özgürlüklerin' ilişkisini gösterir. Müsadere kararı, Anayasa'nın 35. maddesi ile güvence altına alınan 'mülkiyet hakkı'na doğrudan bir müdahaledir. Mahkumiyet kararı ise sanığın 'kişi hürriyeti ve güvenliği hakkı'nı ilgilendirir. Yargıtay'ın bu iki hükmü ayrı ayrı incelemesi, her bir temel hakkı kendi bağlamında ve kendi muhatabı (sanık ve üçüncü kişi) açısından bağımsız olarak değerlendirdiğini gösterir. Mahkumiyet hükmünün hukuka uygun olması, mülkiyet hakkına yönelik hukuka aykırı bir müdahaleyi (iyi niyetli üçüncü kişinin malının müsaderesi) meşru kılmaz. Her hüküm, ilgili olduğu temel hak ve kanuni düzenleme çerçevesinde kendi başına denetlenir. Bu, hukuk devletinde temel hakların korunmasına verilen önemin bir yansımasıdır.