Bir tenkis davasında, davalı, mirasbırakanın kendisine yaptığı kazandırmanın, aslında mirasbırakanın kendisine olan eski bir 'borcunun ödenmesi' amacıyla yapıldığını savunursa, bu savunmanın ispat yükü kime aittir?

Bu durumda ispat yükü, bu iddiayı ileri süren 'davalı'ya aittir. Tenkis davasında, davacı saklı paylı mirasçı, mirasbırakan tarafından davalıya karşılıksız bir kazandırma (bağış) yapıldığını ve bunun saklı payını ihlal ettiğini iddia eder. Davalı, işlemin bir bağış olmadığını, aksine ivazlı (karşılıklı) bir işlem olduğunu, yani mirasbırakanın kendisine olan bir borcunu ödediğini savunuyorsa, bu bir 'savunma' değil, davacının iddiasının temelini (kazandırmanın karşılıksız olduğu) çürütmeye yönelik bir 'karşı iddia' niteliğindedir. Medeni usul hukukunun genel kuralı gereği (HMK m. 190), herkes kendi iddiasını ispatla yükümlüdür. Davalı, bu borç ilişkisinin varlığını (ne zaman, neden ve ne miktarda bir borç doğduğunu) ve yapılan kazandırmanın bu borca karşılık olduğunu, geçerli delillerle (yazılı belge, tanık, yemin vb.) ispat etmek zorundadır. Eğer davalı bu borç ilişkisini ispatlayamazsa, yapılan kazandırma 'bağış' olarak kabul edilir ve tenkise tabi tutulur.