Yargıtay 12. Ceza Dairesi'nin 2012/18818 sayılı kararında, davacının tazminat talebinin yerel mahkemece 'davanın zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi' gerekçesiyle reddedilmesi, Yargıtay tarafından neden hatalı bulunmuştur? Bu durumun CMK m.144/1-c ile ilişkisini açıklayınız.

Yerel mahkeme, asıl ceza davası 'zamanaşımı nedeniyle düşürüldüğü' için, CMK m.144/1-c ('Kanuna uygun olarak yakalanan veya tutuklanan kişilerden ... d) Kovuşturmaya yer olmadığı veya beraat kararı verilmeyen... kimseler, tazminat isteyemezler.') hükmüne dayanarak tazminat talebini reddetmiştir. Yargıtay bu kararı hatalı bulmuştur. Çünkü davacının tazminat talebinin temeli, haksız yere tutuklanması (CMK m.141/1-a) değil, kanuna uygun tutuklansa bile 'makul sürede yargılama mercii huzuruna çıkarılmaması'dır (CMK m.141/1-d). Yargıtay'a göre, CMK m.141/1-d'deki bu tazminat nedeni, davanın esasıyla ilgili sonucundan (beraat, düşme, mahkumiyet) bağımsızdır. Yani, bir kişi hakkında dava zamanaşımından düşse bile, eğer tutukluluğu sırasında makul sürede hakim önüne çıkarılmamışsa, bu usuli ihlal bizatihi bir tazminat nedenidir ve CMK m.144'teki kısıtlamalara tabi değildir. Bu nedenle yerel mahkemenin, talebin hukuki nitelemesini yanlış yaparak davayı reddetmesi hukuka aykırı bulunmuştur (Bkz: barandogan.av.tr_blog_mevzuat_cmk-madde-94-yakalanan-kisinin-mahkemeye-goturulmesi).