Yargıtay 10. Ceza Dairesi'nin 11.04.2016 tarihli ve 2015/2897 E. sayılı kararında, 5237 sayılı TCK uyarınca verilen bir mahkumiyetten kaynaklanan hak yoksunlukları için 5352 sayılı Adli Sicil Kanunu'nun 13/A maddesi uyarınca 'yasaklanmış hakların iadesi' kararı verilmesi neden hukuka aykırı bulunmuştur?

Bu kararda, yasaklanmış hakların iadesi kararının verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur çünkü Adli Sicil Kanunu'nun 13/A maddesi, bu kurumun '5237 sayılı Türk Ceza Kanunu dışındaki kanunların' belli bir suçtan veya cezaya mahkumiyetten dolayı getirdiği hak yoksunluklarının giderilmesi için öngörüldüğünü açıkça belirtmektedir. Somut olayda, hükümlünün mahkumiyeti TCK m.188'e dayanmaktadır ve hak yoksunlukları da TCK m.53'ten kaynaklanmaktadır. TCK m.53, hak yoksunluklarının ne zaman başlayıp ne zaman sona ereceğini (kural olarak cezanın infazının tamamlanmasıyla) kendi içinde düzenlemiştir. 5237 sayılı TCK sisteminde, mülga 765 sayılı TCK'da yer alan genel bir 'yasaklanmış hakların iadesi' kurumu bulunmamaktadır. Dolayısıyla, mahkemenin, TCK mahkumiyetinden kaynaklanan ve zaten cezanın infazıyla kendiliğinden kalkacak olan hak yoksunlukları için, uygulama alanı olmayan Adli Sicil Kanunu m.13/A'ya dayanarak 'yasaklanmış hakların iadesi' kararı vermesi, kanunun yanlış uygulanması niteliğinde olup kanun yararına bozma sebebi sayılmıştır (Bkz: sen.av.tr_tr_makale_karayollari-trafik-kanunu-m-41-de-sayilan-suclardan-mahkumiyete-bagli-ehliyet-iptali).