Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2016/66 sayılı kararında, sanığın evinde ele geçirilen esrarı 'kendi ektiği kenevir bitkilerinden elde ettiği' yönündeki soyut ikrarı, kenevir ekme suçundan mahkumiyeti için neden tek başına yeterli görülmemiştir?

YCGK'nın ilgili kararında, sanığın bu yöndeki soyut ikrarı, kenevir ekme suçundan (2313 sayılı Kanun m.23/5) mahkumiyet için tek başına yeterli görülmemiştir. Bunun temel nedeni, ikrarın başka hiçbir somut ve maddi delille desteklenmemesidir. Karara göre, bu suçtan ceza verilebilmesi için kenevir ekimine ilişkin somut delillerin (örneğin, ekili halde kenevir bitkisi, hasat artığı, kenevir kökü tespiti gibi) bulunması gerekir. Sanığın ikrarı dışında dosyada bu tür maddi deliller olmadığından, ikrar 'soyut' kalmıştır. YCGK, ceza yargılamasının amacının maddi gerçeğe ulaşmak olduğunu ve mahkumiyetin şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delillere dayanması gerektiğini vurgulamıştır. Sanıkların bazen uyuşturucu ticareti gibi daha ağır bir suçtan kurtulmak için kullanma veya ekme gibi daha az cezayı gerektiren suçları üstlenebildikleri gözetildiğinde, maddi delillerle desteklenmeyen soyut bir ikrara dayanılarak mahkumiyet hükmü kurulması 'şüpheden sanık yararlanır' ilkesine aykırı bulunmuştur (Bkz: barandogan.av.tr_blog_ceza-hukuku_sucu-ikrar-etme-nedir-cmk).