Bir işçiye işveren tarafından 'eşit davranma borcuna' aykırı hareket edildiği (örneğin, diğer emsal işçilere zam yapılırken kendisine yapılmadığı) iddiasıyla açılan bir davada, ispat yükü kime aittir?

İş Kanunu m. 5/6'ya göre, iş ilişkisinde veya sona ermesinde eşit davranma ilkesinin ihlal edildiğini iddia eden işçi, ispat yükünü taşır. Yani, işveren tarafından kendisine farklı davranıldığını ve bu farklılığın haklı bir nedene dayanmadığını ilk olarak işçi ortaya koymalıdır. İşçi, kendisiyle aynı veya benzer durumda olan diğer işçilere belirli bir menfaatin sağlandığını (örneğin zam yapıldığını) ancak kendisine sağlanmadığını somut delillerle (bordrolar, tanık beyanları vb.) ispatlamalıdır. Ancak, aynı maddenin devamında önemli bir düzenleme vardır: 'Ancak, işçi bir ihlalin varlığı ihtimalini kuvvetle gösteren bir durumu ortaya koyduğunda, işveren bu ihlalin mevcut olmadığını ispat etmekle yükümlü olur.' Bu, ispat yükünün yer değiştirdiği bir durumdur. Eğer işçi, ayrımcılık yapıldığına dair güçlü bir emare sunabilirse, bu kez işveren, yaptığı farklı muamelenin ayrımcı bir nedene değil, performans düşüklüğü, disiplinsizlik gibi objektif ve haklı bir nedene dayandığını ispatlamakla yükümlü hale gelir. Dolayısıyla, başlangıçta ispat yükü işçide iken, işçinin güçlü bir iddia ortaya koymasıyla birlikte ispat yükü işverene geçer. (Kaynak: İş Kanunu m. 5)