Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2023/149 sayılı kararında atıf yapılan Danıştay 5. Dairesi'nin 2010/88 E. sayılı kararı, 5473 sayılı Yasa ile getirilen ek ödemenin, hangi hukuki gerekçeyle 'iş sözleşmesinin sona erdiği yılın 15 Ocak tarihine kadar kamu görevlilerinin parasal haklarına yapılan artışlar' kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini belirtmiştir?

Danıştay 5. Dairesi'nin bu kararındaki hukuki gerekçe, 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesinin o dönemki lafzına ve ek ödemenin yürürlük tarihine dayanmaktadır. İlgili kanun hükmü, nakledilecek personelin ücretinin tespitinde, 'iş sözleşmesinin sona erdiği yılın 15 Ocak tarihine kadar kamu görevlilerinin parasal haklarına yapılan artışların' dikkate alınacağını öngörmekteydi. Danıştay, 5473 sayılı Kanun ile getirilen ek ödemenin, davacının iş sözleşmesinin feshedildiği 2008 yılından önce, yani 01.01.2006 ve 01.07.2006 tarihlerinde yürürlüğe girdiğini tespit etmiştir. Yürürlük tarihi, sözleşmenin sona erdiği yıldan önceki bir tarihe denk geldiği için, Danıştay bu ek ödemeyi, geçmişe dönük olarak kazanılmış ve personelin parasal haklarına dahil olmuş bir 'artış' olarak kabul etmiştir. Bu nedenle, bu ödemenin de 'iş sözleşmesinin sona erdiği yılın 15 Ocak tarihine kadar kamu görevlilerinin parasal haklarına yapılan artışlar' kapsamında değerlendirilmesi ve nakle esas ücrete yansıtılması gerektiği sonucuna varmıştır. Bu, ek ödemeyi belirli bir kuruma özgü bir tazminat olarak değil, genel bir parasal hak artışı olarak yorumlayan bir yaklaşımdır. (Ancak Yargıtay HGK, nihai kararında bu görüşe katılmamıştır.) (Kaynak: Yargıtay HGK, E. 2023/7-200, K. 2023/149, Özel Daire Bozma Kararı Paragraf 9)