Bir işçiye, iş sözleşmesinde veya toplu iş sözleşmesinde açıkça belirtilmediği halde, işveren tarafından düzenli olarak yol ve yemek yardımı yapılması, işveren açısından bağlayıcı bir 'işyeri uygulaması' oluşturur mu? İşveren bu uygulamadan tek taraflı olarak vazgeçebilir mi?

Evet, bu durum işveren açısından bağlayıcı bir 'işyeri uygulaması' oluşturur. İşyeri uygulaması, iş sözleşmesinde veya TİS'te yer almamasına rağmen, işverenin kendi inisiyatifiyle, tek taraflı olarak, aynı durumdaki tüm işçilere veya bir grup işçiye sürekli ve düzenli bir şekilde sağladığı menfaatlerdir. Bir uygulamanın 'işyeri uygulaması' sayılabilmesi için, genel nitelikte olması, süreklilik arz etmesi ve işçilerde bu menfaatin devam edeceğine dair haklı bir beklenti yaratması gerekir. Düzenli olarak yol ve yemek yardımı yapılması bu şartları sağlar. İşyeri uygulaması haline gelen bir menfaat, tıpkı iş sözleşmesinin bir hükmü gibi, çalışma koşullarının bir parçası haline gelir. İşveren, bu uygulamadan artık tek taraflı olarak vazgeçemez. Bu menfaati kaldırmak veya değiştirmek, İş Kanunu m. 22 uyarınca 'çalışma koşullarında esaslı değişiklik' sayılır ve ancak işçinin yazılı rızasıyla mümkündür. İşçi rıza göstermezse, işveren uygulamaya devam etmek zorundadır. (Kaynak: İş Kanunu m. 22; vonahukuk.com makalesi; Yargıtay içtihatları)