İşveren, işçinin işe devamsızlığı nedeniyle İş Kanunu m. 25/II-g uyarınca haklı nedenle fesih hakkını hangi süreler içinde kullanmalıdır? Bu sürelerin niteliği nedir?

İş Kanunu m. 26, ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan hallere dayanarak işçi veya işverenin sözleşmeyi fesih hakkının kullanılmasını belirli sürelere bağlamıştır. Devamsızlık (m. 25/II-g) da bu hallerden biridir. Fesih hakkı iki türlü süreye tabidir: 1) Altı İş Günlük Süre: Feshe yetkili olan tarafın (işverenin), diğer tarafın bu tür bir davranışta bulunduğunu 'öğrendiği günden başlayarak' altı iş günü içinde fesih hakkını kullanması gerekir. Bu süre, hak düşürücü bir süredir. Sürenin başlangıcı, devamsızlığın yapıldığı gün değil, işverenin devamsızlığı ve haklı bir mazereti olmadığını öğrendiği gündür. Genellikle bu, işverenin devamsızlık tutanaklarını düzenleyip işçiden savunma istediği ve mazeret sunulmadığını tespit ettiği andır. 2) Bir Yıllık Süre: Her halde, devamsızlık fiilinin gerçekleşmesinden itibaren bir yıl geçtikten sonra bu hak kullanılamaz. Bu süre de hak düşürücüdür. Ancak, kanun bu bir yıllık süreye bir istisna getirmiştir: 'İşçinin olayda maddi bir çıkar sağlaması halinde bir yıllık süre uygulanmaz.' Devamsızlık fiilinde genellikle maddi çıkar unsuru bulunmadığından, altı iş günlük ve bir yıllık hak düşürücü sürelere dikkat edilmesi kritik öneme sahiptir. (Kaynak: İş Kanunu m. 25/II-g, m. 26)