Bir hakimin, HMK m. 36/1-b'ye göre davayla ilgili 'görüşünü açıklaması' (ihsas-ı rey) ile, HMK m. 152'ye göre 'ön inceleme sonunda, uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu olduğu durumlarda tarafları sulhe teşvik etmesi' arasında nasıl bir fark vardır? Sulhe teşvik, ihsas-ı rey sayılır mı?

İki durum arasında önemli bir fark vardır ve sulhe teşvik, ihsas-ı rey sayılmaz. 1) İhsas-ı Rey (HMK m. 36/1-b): Hakimin, davanın esası hakkında, yani kimin haklı kimin haksız çıkacağına dair kanaatini, yargılama bitmeden ve gerekçesiz bir şekilde belli etmesidir. Bu, hakimin tarafsızlığına gölge düşüren bir ret sebebidir. 2) Sulhe Teşvik (HMK m. 152): Bu, hakimin kanundan doğan bir görevidir. Hakim, taraflara davanın esası hakkında bir görüş bildirmeden, sadece uyuşmazlığın sulh yoluyla çözülmesinin avantajlarını anlatır, onları uzlaşmaya davet eder. Burada hakim, 'dava şu şekilde sonuçlanır' demez, sadece 'anlaşırsanız daha iyi olur' der. Bu, yargılamanın bir parçasıdır ve tarafsızlığı zedelemez. Dolayısıyla, usulüne uygun yapılan bir sulhe teşvik, hakimin reddi için bir gerekçe oluşturmaz.