Soybağının reddi davasında ispat yükü, çocuğun ana rahmine düştüğü zamana göre nasıl bir farklılık arz eder? İlgili TMK maddelerini belirterek açıklayınız.

İspat yükü, TMK m. 287 ve m. 288'e göre farklılık gösterir: 1) Çocuk evlilik içinde ana rahmine düşmüşse (TMK m. 287): Davacı (genellikle koca), kocanın baba olmadığını ispat etmek zorundadır. Bu, kocanın o dönemde cinsel ilişkide bulunmasının imkansız olduğunu veya cinsel ilişki olsa dahi çocuğun ondan olmasının tıbben mümkün olmadığını (illiyet bağının yokluğu) kanıtlamasıyla olur. İspat yükü ağırdır. 2) Çocuk evlenmeden önce veya ayrı yaşama sırasında ana rahmine düşmüşse (TMK m. 288): Davacının başka bir kanıt getirmesine gerek yoktur. Bu durumun varlığını ispatlaması yeterlidir. Ancak, davalı taraf (genellikle ana), gebe kalma döneminde kocanın karısı ile cinsel ilişkide bulunduğuna dair inandırıcı kanıtlar sunarsa, babalık karinesi tekrar geçerlilik kazanır ve ispat yükü yer değiştirir. (Bkz: kadimhukuk.com.tr/makale/soybaginin-reddi-davasi-tmk-285-286/)