TCK m. 62'de düzenlenen takdiri indirim nedenlerinin uygulanıp uygulanmaması, Yargıtay tarafından temyiz incelemesinde ne ölçüde denetlenebilir? Yargıtay, ilk derece mahkemesinin takdirine müdahale ederek 'indirim yapılmalıydı' veya 'yapılmamalıydı' şeklinde bir karar verebilir mi?

Yargıtay'ın bu konudaki denetimi sınırlıdır. TCK m. 62, takdiri indirimin uygulanıp uygulanmamasında ve oranının belirlenmesinde hakime geniş bir 'takdir yetkisi' tanımıştır. Yargıtay, kural olarak ilk derece mahkemesinin bu takdir yetkisine müdahale etmez; yani 'ben olsaydım indirim yapardım/yapmazdım' veya 'daha az/çok indirim yapardım' şeklinde bir değerlendirme yaparak kararı bozmaz. Yargıtay'ın denetimi daha çok şunlara odaklanır: 1) Gerekçe: Mahkeme, takdiri indirimi uygularken veya uygulamama kararı verirken, TCK m. 62/2'deki kriterlere uygun, yasal, yeterli ve somut bir gerekçe göstermiş midir? Gösterilen gerekçe, dosya kapsamıyla ve hukuka uygun mudur? 2) Keyfilik Yasağı: Mahkeme, takdir yetkisini keyfi veya bariz bir takdir hatasıyla kullanmış mıdır? Örneğin, lehe olan tüm koşullar varken hiçbir gerekçe göstermeden indirimi uygulamamışsa veya tam tersi durumda. Eğer mahkeme yasal ve dosya içeriğiyle uyumlu bir gerekçe sunmuşsa, Yargıtay genellikle bu takdire karışmaz. Ancak, gerekçenin tamamen yokluğu, yetersizliği veya keyfi olması durumunda, 'gerekçeli karar hakkı' veya 'kanuna aykırılık' nedeniyle bozma kararı verebilir. (Bkz: `takdiri-indirim-nedenleri.html`, Yargıtay 3. CD, 2021/7029 E. kararı).