HMK m. 202'ye göre, bir e-posta veya Facebook mesajının 'delil başlangıcı' sayılabilmesi için, 'kendisine karşı ileri sürülen kimse veya temsilcisi tarafından verilmiş veya gönderilmiş' olması şarttır. Bu şart, ispat hukukundaki hangi temel ilkenin bir yansımasıdır ve neden bu kadar önemlidir?

Bu şart, ispat hukukundaki 'aleyhe delil oluşturma' veya 'kişinin kendi aleyhine delil yaratamayacağı' (nemo tenetur seipsum accusare ilkesinin bir yansıması) temel ilkesinin bir sonucudur. Bir delilin, özellikle de yazılı bir belgenin, bir kişinin aleyhine kullanılabilmesi için, o delilin o kişinin iradesiyle veya en azından onun katılımıyla oluşmuş olması gerekir. HMK m. 202'deki 'karşı taraftan sadır olma' (verilmiş veya gönderilmiş olma) şartının önemli olmasının nedenleri şunlardır: 1) **Güvenilirlik ve Doğruluk:** Bir kişinin kendi gönderdiği bir mesaj veya e-posta, onun beyanını ve iradesini yansıtır. Bu, belgenin içeriğinin doğruluğu ve güvenilirliği yönünde güçlü bir karine oluşturur. Başka birinin tek taraflı olarak hazırladığı bir metin veya ekran görüntüsü ise, kolayca manipüle edilebilir ve karşı tarafın iradesini yansıtmaz. 2) **İkrar Niteliği:** Karşı taraftan sadır olan bir belge, genellikle o kişinin belirli bir vakıayı (örn: borcu olduğunu) kabul ettiği anlamına gelir ve bir nevi 'mahkeme dışı ikrar' niteliği taşır. 3) **Haksız Delil Yaratmanın Önlenmesi:** Bu şart olmasaydı, herkes kendi lehine, karşı tarafın haberi olmadan belgeler (ekran görüntüleri, sahte yazışmalar vb.) yaratabilir ve bunları mahkemede delil olarak kullanmaya çalışabilirdi. Bu durum, yargılamayı kaosa sürükler ve hukuki güvenliği ortadan kaldırırdı. Dolayısıyla, bir e-postanın delil başlangıcı olabilmesi için, davacının 'ben davalıya böyle bir e-posta gönderdim' demesi yetmez; davalının bu e-postayı gönderdiğinin veya en azından davacının e-postasına bir cevap vererek yazışmayı kabul ettiğinin ispatlanması gerekir. Bu şart, delilin güvenilirliğinin temelini oluşturur.