Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2014/420 sayılı kararında, açık ceza infaz kurumundaki bir hükümlünün sayımda bulunmamasının TCK m. 292'deki firar suçunu oluşturduğu kabul edilirken, hangi deliller sanığın 'banyodaydım' savunmasına üstün tutulmuştur?

YCGK, bu kararında şu delilleri sanığın savunmasına üstün tutmuştur: 1) Firar Tutanağı ve İçeriği: Olaydan hemen sonra, görevli memurlar tarafından düzenlenen ve sanığın yokluğunu tespit eden resmi belge. 2) Tutanak Tanzim Eden Memurların Tanık Beyanları: Bu memurların, sanığın yokluğunu tespit ettikten sonra sadece koğuşu değil, 'banyo, kütüphane ve diğer mücavir alanları' da kontrol ettiklerini ve sanığı bulamadıktan sonra tutanağı tuttuklarını beyan etmeleri. Bu beyan, sanığın 'banyodaydım' savunmasını doğrudan çürütmektedir. 3) Sanığın Arkadaşlarının Dolaylı Beyanı: Sanığın arkadaşlarının, sanığın 'banyoya gidiyorum diyerek çıktığını' söylemeleri, sanığın gerçekten banyoda olduğunu değil, sadece o niyetle ayrıldığını göstermektedir ve memurların 'banyoda bulamadık' tespitiyle çelişmemektedir. YCGK, resmi görevlilerin somut tespitlerini ve kontrollerini içeren bu delilleri, sanığın soyut ve desteklenemeyen savunmasına göre daha inandırıcı bulmuş ve firar suçunun oluştuğuna karar vermiştir.