5275 sayılı Kanun m. 3 ve 6'da belirtilen 'insan onuruna saygının korunmasını sağlayan maddî ve manevî koşullar altında' cezanın infazı ilkesi, bir hükümlünün ziyaretçi listesini değiştirmesine ilişkin idari takdir yetkisini nasıl sınırlar?

Bu ilke, idarenin takdir yetkisini, hükümlünün temel insani ihtiyaçları ve psikolojik bütünlüğü lehine sınırlar. Hükümlünün ailesi ve sevdikleriyle bağını sürdürmesi, 'insan onurunun' bir parçası olan sosyal ve manevi ihtiyaçlarının karşılanması için elzemdir. Yargıtay 1. Ceza Dairesi'nin 2016/4426 sayılı kararında da vurgulandığı gibi, hükümlünün ziyaretçi görüşü yapmaksızın cezasını infaz etmesi, ruh bütünlüğünü olumsuz etkiler ve infazın iyileştirme amacına aykırı düşer. İdarenin, yönetmelikteki 'zorunlu haller' ifadesini çok katı yorumlayarak, hükümlünün makul ve insani gerekçelere dayanan ziyaretçi listesi değiştirme talebini reddetmesi, bu takdir yetkisinin 'insan onuruna saygı' ilkesine aykırı kullanılması anlamına gelir. Bu ilke, idareyi, hükümlünün sosyalleşme hakkını tamamen ortadan kaldıracak kararlar almaktan men eder ve takdir yetkisini infazın temel amaçları doğrultusunda kullanmaya zorlar.