Metindeki Yargıtay 11. Ceza Dairesi kararında, sanığın eyleminin 'bir bütün halinde TCK m.209/1'deki suçu oluşturduğu gözetilmeden ayrıca resmi belgede sahtecilik suçundan da hüküm kurulması' neden eleştirilmiştir?

Bu eleştirinin sebebi, suçların içtimaı kurallarının yanlış uygulanması ve 'non bis in idem' (aynı fiilden dolayı iki kez cezalandırma yasağı) ilkesinin ihlalidir. Sanığın tek bir fiili (gayri resmi eşinden olan çocuğu, resmi eşinden olmuş gibi nüfus memuruna beyanla tescil ettirmek) bulunmaktadır. Bu eylem, hem TCK m.209/1'in özel bir görünümü olan 'çocuğun soybağını değiştirme' suçunun (TCK m.231) hem de genel nitelikteki 'resmi belgede sahtecilik' suçunun (TCK m.204) unsurlarını taşıyor gibi görünmektedir. Ancak bu durumda, 'özel normun önceliği' ilkesi gereği, kanun koyucunun bu spesifik eylem için özel olarak düzenlediği TCK m.231 (veya eylemin niteliğine göre TCK m.209) uygulanmalıdır. Özel norm, genel normu dışlar. Mahkemenin, tek bir fiil için hem özel normdan (ki karar TCK m.231 olması gerektiğini ima ediyor) hem de genel normdan (sahtecilik) ayrı ayrı hüküm kurması, sanığı aynı eylemden dolayı mükerrer olarak cezalandırmak anlamına gelir ve bu, temel bir ceza hukuku ilkesine aykırıdır.