Metindeki Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararında, sanığın açık cezaevinde sayımda bulunmamasının 'firar' olarak nitelendirilmesinde hangi delillere dayanılmıştır?

YCGK'nın 2014/420 sayılı kararında, sanığın eyleminin firar (hükümlünün kaçması suçu - TCK m.292) olarak nitelendirilmesinde birden fazla delile dayanılmıştır. Sanığın 'banyodaydım' şeklindeki savunması yeterli görülmemiştir. Dayanılan deliller şunlardır: 1) 20.03.2011 Tarihli Firar Tutanağı: Görevli infaz koruma memurları tarafından, sayımda sanığın eksik olduğuna dair tutulan resmi tutanak. 2) Tutanak Tanzim Eden Memurların Beyanları: Memurlar, tanık olarak verdikleri ifadelerde, sayımda sanık bulunamayınca sadece odasını değil, kurum mücavir alanlarını, yemekhane, banyo, kütüphane gibi tüm ortak alanları kontrol ettikten sonra bu tutanağı tuttuklarını beyan etmişlerdir. Bu, sanığın savunmasının aksine, banyoda da bulunamadığını göstermektedir. 3) Diğer Hükümlülerin Beyanları: Tanık olarak dinlenen hükümlüler, sanığın 'banyoya gidiyorum' diyerek koğuştan ayrıldığını belirtmişlerdir. Yargıtay, bu beyanın sanığın gerçekten banyoda olduğunu ispatlamadığını, sadece koğuştan ayrıldığını gösterdiğini kabul etmiştir. 4) Açık Cezaevlerinin Yapısı: Kurumun zayıf güvenlik sistemleri nedeniyle sınırlarının rahatlıkla terk edilebilecek olması da bir olgu olarak dikkate alınmıştır. Bu deliller bir bütün olarak değerlendirildiğinde, sanığın kurum sınırlarını terk ettiği sonucuna varılmıştır.