TCK m.29'da düzenlenen genel 'haksız tahrik' hükmü ile, TCK'nın özel hükümlerinde yer alan ve bir fiilin haksız bir davranışa tepki olarak işlenmesini cezada indirim sebebi sayan özel düzenlemeler (örn: TCK m.129 hakaret, TCK m.188/5 uyuşturucu) arasındaki ilişki nedir? Bu durum, TCK m.150/1 tartışmasına nasıl ışık tutar?

TCK m.29'daki haksız tahrik, tüm suçlar için uygulanabilen 'genel hüküm' niteliğindedir. TCK m.129 (haksız bir fiile tepki olarak hakaret) veya TCK m.188/5 (uyuşturucu madde kullanan kişinin ihbarı üzerine ceza indirimi) gibi düzenlemeler ise, sadece ilgili suç tipi için geçerli olan 'özel haksız tahrik' veya özel indirim nedenleridir. Hukukun 'özel normun önceliği' ilkesi gereği, bir olayda özel bir indirim nedeni varsa, artık genel hüküm olan TCK m.29 uygulanmaz. TCK m.150/1 (alacağın tahsili amacıyla cebir/tehdit) tartışmasına bu durum şu şekilde ışık tutar: Yargıtay'ın, TCK m.150/1 uygulandığında TCK m.29'un uygulanamayacağı yönündeki yaklaşımının altında, TCK m.150/1'i zımnen 'özel bir haksız tahrik hükmü' olarak gördüğü anlaşılmaktadır. Yani, kanun koyucunun borcun ödenmemesi şeklindeki haksızlığa karşı zaten TCK m.150/1 ile özel bir indirim (suç vasfını değiştirerek) getirdiğini, bu nedenle ayrıca genel haksız tahrik hükmünün uygulanmasına gerek kalmadığını varsaymaktadır. Metindeki eleştiri ise TCK m.150/1'in bir haksız tahrik normu değil, tipiklikle ilgili bir norm olduğu ve bu nedenle TCK m.29'un uygulanmasını engellememesi gerektiği yönündedir.