Makalede, Yargıtay'ın esasa ilişkin "mahkumiyet yerine beraat" veya "beraat yerine mahkumiyet" gibi kesinlik içeren bozma kararları vermesi neden eleştirilmektedir?

Bu tür kararlar, uyma kararı veren derece mahkemesinin karar verme özgürlüğünü kısıtladığı ve onu belli bir kararı vermeye zorladığı için eleştirilmektedir. Temyiz merciinin hukuka aykırılıkları tespit edip göstermesi, ancak derece mahkemesini bağlayan ve çaresiz bırakan kesin sonuçlar dayatmaması gerektiği savunulmaktadır. Aksi durumun, mahkemenin "uymadan sonra serbestlik" ilkesini ihlal ettiği ve ihsas-ı rey (görüşünü önceden belli etme) durumunu ortaya çıkarabileceği belirtilmektedir.