Boşanma davasında, velayet kendisine bırakılan ebeveynin başka bir şehre taşınması, velayetin değiştirilmesi için tek başına yeterli bir sebep midir? Mahkeme bu durumu değerlendirirken hangi kriterleri göz önünde bulundurmalıdır?

Cevap: Hayır, tek başına yeterli bir sebep değildir. TMK m. 183, ebeveynin 'başka bir yere gitmesi'ni velayetin yeniden değerlendirilmesini gerektirebilecek 'yeni bir olgu' olarak sayar, ancak bu durum otomatik olarak velayetin değiştirilmesi sonucunu doğurmaz. Mahkeme, bu durumu değerlendirirken mutlak surette 'çocuğun üstün yararı' ilkesi çerçevesinde hareket eder. Göz önünde bulundurulacak kriterler şunlardır: 1) Taşınmanın Sebebi: Taşınma keyfi midir, yoksa iş, sağlık, yeni evlilik gibi haklı bir sebebe mi dayanmaktadır? 2) Yeni Yaşam Koşulları: Çocuğun yeni şehirdeki yaşam, barınma ve eğitim koşulları eskisinden daha mı iyi, daha mı kötüdür? 3) Kişisel İlişkiye Etkisi: Taşınma, diğer ebeveynin çocukla kişisel ilişki kurmasını ciddi şekilde zorlaştıracak veya engelleyecek midir? Bu ilişkinin devamı için yeni bir düzenleme yapılabilir mi? 4) Çocuğun Fikri: Çocuk idrak çağında ise, taşınma konusundaki fikri ve isteği nedir? Mahkeme, tüm bu unsurları bir bütün olarak değerlendirir. Eğer taşınmanın çocuğun menfaatine olduğu veya menfaatine aykırı olmadığı, ayrıca diğer ebeveynle kişisel ilişkinin makul bir şekilde devam ettirilebileceği sonucuna varırsa, velayeti değiştirmez. Ancak taşınma çocuğun düzenini alt üst edecek ve diğer ebeveynle bağını koparacak nitelikteyse, velayetin değiştirilmesine karar verebilir.