Bir hükümlünün, aynı ilamın infazı sırasında A Cezaevinden firar ettikten sonra yakalanıp B Cezaevine nakledilmesi durumunda, B Cezaevinin 'bizim kurumumuzdan firar etmedi' diyerek özel izin talebini kabul etmesi, metin yazarına göre hukuken doğru bir uygulama mıdır?

Metin yazarına göre bu, hukuken doğru bir uygulama değildir. Yazar, bu uygulamanın her ne kadar hükümlü lehine olsa da İnfaz Kanunu m.97'nin lafzına açıkça aykırı olduğunu belirtmektedir. Kanun hükmü, 'firar eden hükümlülere bir daha özel izin verilmez' derken, firarın 'hangi ceza infaz kurumundan' gerçekleştiğine dair bir ayrım yapmamaktadır. Yasağın kapsamı geneldir ve hükümlünün kişiliğine bağlı bir yaptırımdır, firar ettiği kuruma özgü değildir. Bu tür bir uygulama, yeknesaklığın ve öngörülebilirliğin önüne geçmekte, hükümlülerin kaldıkları ceza infaz kurumlarına göre farklı muameleye tabi tutulmasına yol açarak 'eşitlik' ilkesini de ihlal etmektedir. Dolayısıyla, lehe yorum ilkesi kanunun açık lafzına aykırı bir sonuç doğuracak şekilde genişletilemez. (Kaynak: sen.av.tr/tr/makale/firar-eden-hukumlunun-ozel-izin-yasagi-ve-uygulama-sorunlari)