Yargıtay 1. Ceza Dairesi'nin 15.06.2020 tarihli kararı ile 26.04.2024 tarihli kararı, 14.04.2020 değişikliği öncesi firar eden hükümlülerin özel izin hakkı konusunda nasıl bir içtihat değişikliği sergilemektedir?

Bu iki karar, Yargıtay 1. Ceza Dairesi'nin kısa bir zaman aralığında konuya yaklaşımını 180 derece değiştirdiğini göstermektedir. 1) 15.06.2020 tarihli, 2020/131 E. sayılı kararda Daire, 2020 değişikliğinden önce 'nakil sırasında' firar eden hükümlünün, eski kanuna göre 'izinli iken firar' etmediği için özel izin yasağı kapsamında olmadığını belirtmiştir. Hatta Adalet Bakanlığı'nın bu yöndeki görüşüne de atıf yaparak, bu durumdaki hükümlünün özel izinden yararlanabileceğine hükmetmiş ve lehe bir yorum benimsemiştir. 2) 26.04.2024 tarihli, 2024/2596 E. sayılı kararda ise Daire, tam tersi bir yaklaşımla, 2019 yılında (değişiklikten önce) firar eden hükümlünün özel izinden faydalanamayacağına karar vermiştir. Bu kararın gerekçesi, 'infazda kazanılmış hak olmaz' ve infaz kanunlarının 'derhal uygulanması' ilkesidir. Bu ikinci kararla Daire, 'kanunilik' ve 'öngörülebilirlik' ilkeleri yerine, infaz hukukunun katı ve aleyhe de olsa derhal uygulama prensibini öne çıkarmıştır. Bu durum, hukuk güvenliği ve içtihat istikrarı açısından ciddi bir sorun teşkil etmektedir. (Kaynak: sen.av.tr/tr/makale/firar-eden-hukumlunun-ozel-izin-yasagi-ve-uygulama-sorunlari)