Hakimin reddi talebi üzerine mahkemenin verebileceği 'geri çevirme' kararı (CMK m.31) ile 'ret isteminin kabul edilmemesi' kararı (CMK m.27) arasındaki temel usuli farklar nelerdir?

Bu iki karar, hem karar alma usulü hem de dayandıkları gerekçeler bakımından farklıdır. 1) Geri Çevirme Kararı (CMK m.31): Bu karar, ret talebinin esasına girilmeden, usuli eksiklikler nedeniyle verildiği bir karardır. Gerekçeleri kanunda sınırlı olarak sayılmıştır: talebin süresinde yapılmaması, ret nedeninin veya delillerinin hiç gösterilmemesi, talebin açıkça duruşmayı uzatma amacı taşıması. En önemli usuli fark, bu kararın alınmasına 'reddi istenen hakimin de katılması'dır. Tek hakimli mahkemelerde ise hakim bizzat kendisi geri çevirme kararı verir. 2) Ret İsteminin Kabul Edilmemesi (Reddi) Kararı (CMK m.27): Bu karar, talebin usulen geçerli olduğu ancak esastan (ileri sürülen nedenlerin hakimi tarafsızlığından şüphe ettirecek nitelikte bulunmaması) reddedildiği durumdur. En önemli usuli fark, bu kararın alınacağı müzakereye 'reddi istenen hakimin katılamaması'dır. Talep, reddedilen hakim dışındaki heyet üyeleri veya kanunda belirtilen merci tarafından incelenir. Her iki karara karşı da itiraz yolu açıktır. (Bkz: CGK, 2020/57 E., 2022/96 K.)