Metin yazarı, Covid-19 izni (İnfaz Kanunu Geçici m.9) ile özel izin (İnfaz Kanunu m.97) arasında nasıl bir hukuki bağlantı kurmakta ve bu bağlantıdan hareketle firar eden hükümlülerin durumu hakkında hangi sonuca varmaktadır?

Yazar, 'evleviyet' (a fortiori) ilkesini kullanarak bir argüman geliştirmektedir. İnfaz Kanunu Geçici m.9/5, Covid-19 iznine gönderilecek hükümlülerin belirlenmesinde, 'Özel izin' başlıklı m.95'e atıfta bulunmuştur. Bu geçici madde kapsamında, firar nedeniyle disiplin cezası almış olanlar da dâhil olmak üzere çok sayıda hükümlü, disiplin cezalarının affedilmesi veya kaldırılmasıyla uzun süreli Covid-19 izninden faydalanmıştır. Yazar, hukuki nitelik olarak 'özel izin' müessesesine atıf yapılarak verilen ve çok daha uzun süreli olan Covid-19 izninden firari hükümlülerin yararlanması mümkün iken, ondan çok daha kısa süreli olan (üç ayda bir 7 gün) normal özel izin hakkından 'daha önce firar ettiği' gerekçesiyle mahrum bırakılmasının çelişkili ve Kanun'un sistematiğine aykırı olduğunu savunmaktadır. Evleviyet ilkesi gereği, daha geniş bir haktan (uzun süreli Covid-19 izni) yararlanan bir hükümlünün, daha dar kapsamlı olan bir haktan (kısa süreli özel izin) haydi haydi yararlanabilmesi gerektiği sonucuna varmaktadır.