7242 sayılı Kanun ile İnfaz Kanunu m.97'de yapılan değişiklik öncesi ve sonrası 'firar eden hükümlüye özel izin yasağı'nı karşılaştırınız. Metin yazarına göre, 14.04.2020 değişikliğinden önce 'nakil sırasında' firar eden bir hükümlüye yeni hükmün uygulanması neden 'kanunilik' ilkesini ihlal eder?

14.04.2020 tarihli 7242 sayılı Kanun değişikliğinden önce, eski İnfaz Kanunu m.97/2, özel izin yasağını sadece 'izinli iken firar eden' hükümlülerle sınırlı tutuyordu. Yani, nakil sırasında veya doğrudan cezaevinden kaçanlar bu yasağın kapsamında değildi. Yeni İnfaz Kanunu m.97/3 ise yasağın kapsamını genişleterek, 'firar eden hükümlüler' ifadesiyle her türlü firar eylemini (izinden dönmeme, geç dönme, doğrudan kaçma, nakil sırasında kaçma) yasağın içine almıştır. Metin yazarına göre, 14.04.2020'den önce nakil sırasında firar eden bir hükümlüye, sonradan yürürlüğe giren ve aleyhine olan bu yeni hükmün uygulanması 'kanunilik' ilkesini ihlal eder. Çünkü 'kanunilik' ilkesinin temel unsurlarından biri 'öngörülebilirlik'tir. Hükümlü, eylemi gerçekleştirdiği tarihte (nakil sırasındaki firar) yürürlükte olan hukuka göre, bu eyleminin gelecekte özel izin hakkını tamamen kaybetmesine neden olacağını öngöremezdi. Kanunların geriye yürümezliği ve lehe kanun uygulama ilkeleri gereği, failin eylemini işlediği tarihte öngöremeyeceği aleyhe bir sonuçla sonradan karşı karşıya bırakılması, temel bir hukuk güvenliği ihlalidir. (Kaynak: sen.av.tr/tr/makale/firar-eden-hukumlunun-ozel-izin-yasagi-ve-uygulama-sorunlari)