İnfaz Kanunu m.97/2'nin (eski hali) sadece 'izinli iken firar eden' hükümlüler için özel izin yasağı getirmesine karşın, m.97/3'ün (yeni hali) bu yasağı 'firar eden hükümlüler' diyerek genişletmesi, kanun yapma tekniği açısından nasıl bir değişikliği ifade etmektedir?

Bu değişiklik, kanun yapma tekniği açısından, özel ve sınırlı bir düzenlemeden, genel ve kapsayıcı bir düzenlemeye geçişi ifade etmektedir. - Eski Düzenleme (m.97/2): 'Tahdidi' (sınırlı sayım) bir yöntem kullanmıştır. Yasak, sadece belirli bir koşulda ('izinli iken') gerçekleşen firar fiiline özgülenmiştir. Bu durum, kanun koyucunun diğer firar türlerini (nakil sırasında, kapalıdan firar vb.) bu yasağın dışında tuttuğu şeklinde bir yoruma yol açmıştır (argumentum a contrario). - Yeni Düzenleme (m.97/3): 'Genel' bir ifade kullanmıştır. 'Firar eden hükümlüler' diyerek, firarın ne zaman, nereden veya nasıl gerçekleştiğine bakılmaksızın, firar eyleminin kendisini yasak için yeterli görmüştür. Bu, kanun koyucunun firar eyleminin her türünü aynı hukuki sonuca (özel izin yasağı) bağlama ve bu konudaki yorum farklılıklarını ortadan kaldırma iradesini göstermektedir. (İnfaz Kanunu m.97; Kaynak: sen.av.tr)