Firar eden bir hükümlünün, firar nedeniyle aldığı 'hücreye koyma' disiplin cezasının, İnfaz Kanunu Geçici m.9/1 uyarınca 'iyi hal kararıyla kaldırılması', bu hükümlünün özel izin yasağından (m.97/3) muaf tutulması gerektiği şeklinde yorumlanabilir mi?

Makale yazarı, bu yönde bir yorum yapılabileceğini savunmaktadır. Argüman şudur: İnfaz Kanunu Geçici m.9/1, Covid-19 salgını nedeniyle getirilen ve firar gibi disiplin cezalarının infaz edilip edilmediğine veya silinme süresinin dolup dolmadığına bakılmaksızın, idare ve gözlem kurulunun 'iyi hal' kararıyla kaldırılmasını sağlayan bir 'af niteliğinde' düzenlemedir. Eğer kanun koyucu, firar fiilinin en temel yaptırımı olan disiplin cezasını bu şekilde ortadan kaldırıyor ve aynı kanunun devamında bu hükümlülerin uzun süreli Covid-19 iznine çıkmasını sağlıyorsa, bu durumun firarın diğer bir sonucu olan 'özel izin yasağı'nı da zımnen etkilediği kabul edilmelidir. Disiplin cezası affedilen ve iyi halli sayılarak topluma salıverilen bir hükümlünün, daha kısa süreli olan özel izinden 'daha önce firar ettiği' gerekçesiyle süresiz olarak mahrum bırakılması, kanunun ruhuna ve sistematiğine aykırı bir çelişki oluşturur. (İnfaz Kanunu Geçici m.9, m.97; Kaynak: sen.av.tr)