Yargıtay 1. Ceza Dairesi'nin 26.04.2024 tarihli kararında, firar eden hükümlü hakkındaki yeni özel izin yasağının (İnfaz K. m.97/3) geçmişe etkili olarak uygulanabileceği kabul edilirken, hangi hukuki ilkeye dayanılmıştır? TCK m.7/3'teki lehe kanun uygulamasının bu durumla ilişkisi nasıl kurulmuştur?

Yargıtay bu kararında, 'infaz rejimine ilişkin kuralların derhal uygulanması' ilkesine dayanmıştır. Kararda, infaz hukukuna ilişkin düzenlemelerin, ceza normu değil, idari nitelikte usul kuralları olduğu ve bu nedenle zaman bakımından uygulamada 'derhal uygulama' prensibinin geçerli olduğu kabul edilmektedir. TCK m.7/3'teki lehe kanun uygulamasının ise, maddede açıkça sayılan 'hapis cezasının ertelenmesi, koşullu salıverilme ve tekerrür' gibi kurumlarla sınırlı olduğu, özel izin gibi diğer infaz kurumlarını kapsamadığı belirtilmiştir. Bu yoruma göre, özel izin yasağı bir ceza veya güvenlik tedbiri değil, infazın nasıl uygulanacağına ilişkin bir kuraldır. Dolayısıyla, hükümlünün firar ettiği tarihte böyle bir yasak olmasa bile, sonradan yürürlüğe giren yasak, derhal uygulama ilkesi gereği o hükümlüye de uygulanabilir. (Kaynak: sen.av.tr)