Makale yazarı, İnfaz Kanunu Geçici m.9'da düzenlenen Covid-19 izinleri ile firara bağlı özel izin yasağı arasında nasıl bir 'evleviyet' ilişkisi kurmaktadır? Bu argümana göre, Covid-19 izninden faydalanan firari bir hükümlünün, normal özel izinden de faydalanabilmesi neden gereklidir?

Yazar, Covid-19 iznini düzenleyen Geçici m.9'un, firar gibi disiplin cezası almış birçok hükümlünün, cezaları affedilerek veya kaldırılmış sayılarak bu uzun süreli izinden faydalanmasının önünü açtığını belirtmektedir. Hatta Geçici m.9/5'in, 'özel izin' başlıklı İnfaz Kanunu m.95'e atıf yaptığını vurgulamaktadır. Yazar, bu durumdan hareketle bir 'evleviyet' (a fortiori) ilkesi yürütmektedir: Eğer kanun koyucu, firar etmiş bir hükümlünün çok daha uzun süreli olan Covid-19 izninden faydalanmasına imkan tanıyorsa, mantıken çok daha kısa süreli olan (üç ayda bir 7 gün) normal özel izinden mahrum bırakılması tutarsız ve Kanun'un sistematiğine aykırı olur. Daha geniş bir haktan yararlandırılan hükümlünün, daha dar kapsamlı bir haktan yararlandırılması evleviyetle gerekir. Bu nedenle, Covid-19 izninden yararlanmış firari hükümlülerin, diğer şartları taşıyorlarsa, normal özel izinden de faydalanabilmeleri gerektiği savunulmaktadır. (Kaynak: sen.av.tr)