'Şüpheden sanık yararlanır' ilkesi, Yargıtay 15. Ceza Dairesi'nin 25.11.2015 tarihli, 2015/31371 K. sayılı kararında nasıl uygulanmıştır? Kararda, 'katılanın soyut iddiası'nın mahkumiyet için neden yeterli görülmediği açıklanmıştır.

Bu kararda ilke, delil yetersizliği durumunda beraat kararı verilmesi şeklinde uygulanmıştır. Yargıtay, mahkumiyet için tek delilin 'katılanın soyut iddiası' olduğunu, sanığın ise suçlamaları kabul etmediğini tespit etmiştir. Ceza yargılamasında, bir kişinin beyanı (mağdur, müşteki veya tanık) tek başına delil olabilir ancak hükme esas alınabilmesi için inandırıcı, çelişkisiz ve hayatın olağan akışına uygun olması veya başka yan delillerle desteklenmesi gerekir. Kararda, katılanın iddiasını destekleyen, sanığın suç işlediğine dair 'mahkumiyete yeter, kesin ve inandırıcı' başka bir delil bulunmadığı vurgulanmıştır. Ayrıca, taraflar arasında başka davaların olmasının tek başına suçun işlendiğini göstermeyeceği belirtilmiştir. Bu durumda, sanığın suçluluğu şüphe düzeyinde kalmış ve bu şüphe sanık lehine yorumlanarak, CMK m.223/2-e uyarınca beraat kararı verilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır. (Kaynak: sen.av.tr)