5237 sayılı TCK'da belgede sahtecilik suçunun maddi konusu 'belge' olarak tanımlanırken, TCK m. 204 gerekçesinde 'yazılı kağıt niteliğinde olmayan şey, ispat kuvveti ne olursa olsun, belge niteliği taşımamaktadır' denilmektedir. Bu tanım karşısında, kanun koyucunun bazı özel kanunlarla (örn: 5510 S.K. m.100/3) elektronik verileri 'resmi belge' olarak kabul etmesi, ceza hukuku açısından nasıl bir yorum sorununa yol açmaktadır?

Bu durum, ceza hukukunun temel ilkelerinden olan 'kanunilik' (suç ve cezaların kanunda açıkça tanımlanması) ve 'kıyas yasağı' ilkeleri açısından ciddi bir yorum sorununa yol açmaktadır. Sorun şudur: Bir yanda, ceza kanununun temel maddesinin gerekçesi, sahtecilik suçunun konusunu fiziki, 'yazılı bir kağıt' ile sınırlandırmaktadır. Diğer yanda ise, ceza kanunu dışındaki idari veya usul kanunları, belirli elektronik verilerin 'resmi belge olarak geçerli olduğunu' hükme bağlamaktadır. Bu çelişki şu soruyu doğurur: Başka bir kanunun bir veriyi 'belge' olarak nitelemesi, o veriyi otomatik olarak TCK m. 204 anlamında sahtecilik suçunun konusu haline getirir mi? - **Dar Yorum (Kanunilik İlkesi):** Bu görüşe göre, TCK'da açık bir hüküm olmadıkça, başka kanunlardaki nitelemeler ceza hukuku alanına taşınamaz. TCK m. 204 'yazılı kağıt' dediği için, elektronik veriler ne kadar ispat gücüne sahip olursa olsun bu suçun konusu olamaz. Aksi yorum, kıyas yasağını ihlal eder. Yargıtay 11. Ceza Dairesi'nin kararları bu görüşü yansıtmaktadır. - **Geniş Yorum (Amaca Yönelik):** Bu görüşe göre, kanun koyucu özel kanunlarla bu verileri belge olarak kabul ederek iradesini ortaya koymuştur. Bu irade, ceza hukuku korumasını da kapsamalıdır. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun, bu tür fiilleri TCK m. 244 (bilişim suçu) kapsamında özel norm olarak değerlendirmesi, bu yorum sorununa pratik bir çözüm bulma çabasıdır.