Taksirle öldürme suçunda (TCK m. 85), ölen kişinin önceden mevcut olan ve sanık tarafından bilinmeyen kronik hastalığının (örn: kalp-damar hastalığı), sanığın basit yaralama eyleminin yarattığı efor ve stresle aktif hale gelerek ölüme yol açması durumunda, sanığın cezai sorumluluğu nasıl belirlenir? Yargıtay kararlarındaki yaklaşımı tartışınız.

Bu durum, ceza hukukunda oldukça tartışmalı ve karmaşık bir konudur. Yargıtay kararlarında farklı yaklaşımlar görülebilmektedir. - **Taksirle Öldürmeden Sorumluluk Görüşü:** Bir görüşe göre, sanığın eylemi (darp) ile ölüm arasında Adli Tıp Kurumu tarafından bir illiyet bağı kurulmuşsa (olayın efor ve stresiyle hastalığın akut hale gelmesi gibi), sanığın en azından taksirle hareket ettiği kabul edilmelidir. Yaşlı veya hasta birine fiziki müdahalede bulunmanın ölüme yol açabileceği objektif olarak öngörülebilir bir risktir. Sanık bu riske rağmen hareket ettiği için dikkat ve özen yükümlülüğünü ihlal etmiştir ve taksirle öldürme (TCK m. 85) suçundan sorumlu tutulmalıdır. Yargıtay 12. CD. 2017/6324 E. sayılı kararının gerekçesi ve aynı dairenin başka bir kararındaki karşı oy bu görüşü yansıtmaktadır. - **Kasten Yaralamadan Sorumluluk Görüşü:** Diğer bir görüşe göre, eğer ölüm neticesi, sanığın eyleminin doğrudan ve tipik bir sonucu değil de, mağdurun önceden var olan ve sanık tarafından bilinmeyen özel bir durumundan (hastalık) kaynaklanıyorsa, bu netice sanık açısından 'öngörülemez' kabul edilmelidir. Bu durumda ölüm neticesi sanığa objektif olarak isnat edilemez. Sanık, sadece kastettiği eylemden, yani kasten yaralama suçundan (eylemin niteliğine göre TCK m. 86/2) sorumlu tutulmalıdır. Yargıtay 12. CD. 2012/4070 E. sayılı kararındaki çoğunluk görüşü bu yöndedir. Yargıtay 3. CD. 2015/3550 E. sayılı kararı ise bir ara çözüm sunarak, eylemin 'taksirle yaralama' (TCK m. 89) suçunu oluşturacağını belirtmiştir. Uygulamadaki bu farklılıklar, 'öngörülebilirlik' ve 'objektif isnadiyet' kavramlarının her somut olayda farklı yorumlanmasından kaynaklanmaktadır.