Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2017/1151 E., 2021/90 K. sayılı kararında TCK Madde 245/2'deki 'kabul etmek' eylemi nasıl tanımlanmış ve bu tanım, TCK 245/2 ile 245/3 arasındaki 'geçitli suç' ilişkisinin bulunmadığına dair argümanı nasıl desteklemiştir?

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2017/1151 E., 2021/90 K. sayılı kararında, TCK Madde 245/2'deki seçimlik hareketlerden biri olan 'kabul etmek' eylemi, aynı fıkrada sayılan 'devretme' eyleminin karşılığı olarak düzenlendiği ve Türk Dil Kurumu Türkçe Sözlüğü’nde de 'sunulan bir şeyi alma' şeklinde tanımlandığı belirtilmiştir. Bu tanımdan hareketle Kurul, üzerinde hiçbir yazı ve logo bulunmayan ve beyaz plastik kart olarak adlandırılan kartın manyetik şeritlerine gerçek kart verileri yüklenmesi suretiyle oluşturulan sahte kartı yolda bularak kullanan failin eyleminin, kanunîlik ilkesi gereğince TCK Madde 245/2'de düzenlenen suçu (kabul etme) oluşturmayacağını, ancak aynı maddenin üçüncü fıkrasında düzenlenen (sahte kartı kullanma) suçun oluşabileceğini ifade etmiştir. Bu örnek, TCK 245/3'te düzenlenen suçun işlenebilmesi için her zaman TCK 245/2'de yer alan seçimlik hareketlerden birinin (örneğin üretme, satın alma, kabul etme) gerçekleştirilmesinin zorunlu olmadığını göstermektedir. Dolayısıyla, TCK 245/3'teki suçun TCK 245/2'deki suç işlenmeden de (örneğin yolda bulma ve kullanma) işlenebilmesi, bu iki fıkra arasında zorunlu bir geçiş ilişkisi, yani 'geçitli suç' ilişkisi bulunmadığı argümanını desteklemektedir.