Yargıtay Ceza Genel Kurulu 2017/1151 E., 2021/90 K. sayılı kararında, TCK m.245/2 ve m.245/3 hükümlerinin birlikte uygulanmasının ceza adaleti yönünden sorunlara yol açabileceği belirtilirken hangi örnek durum karşılaştırılmıştır?

Yargıtay Ceza Genel Kurulu söz konusu kararında, TCK m.245/2 ve m.245/3'ün birlikte uygulanmasının ceza adaleti açısından sorun yaratabileceğine dikkat çekerken şu karşılaştırmayı yapmıştır: Başkasına ait bir kredi kartını ele geçirip kullanırken eylemini tamamlayamayıp teşebbüs aşamasında kalan bir sanığın TCK m.245/3 ve m.35 uyarınca alabileceği ceza (alt sınırdan indirimle 3 yıl hapis olabilecekken); başkalarına ait hesaplarla ilişkilendirilerek üretilen sahte bir kartı kullanmadan sadece üzerinde bulunduran (kabul eden) bir kişinin TCK m.245/2 uyarınca (alt sınırdan ceza verilse bile) en az 3 yıl hapis cezası alacağı belirtilmiştir. Kurul, ilk durumda sanığın suça yönelik bir irade gösterip ahlaki çizgiyi aştığı halde, ikinci durumda sahte kartı kabul eden ancak kullanıp kullanmayacağı veya suçtan vazgeçip geçmeyeceği belli olmayan bir sanığa sırf bulundurma nedeniyle asgari üç yıl hapis cezası verilmesinin adil bir ceza uygulaması olarak görülmediğini ifade etmiştir. Ancak bu eleştiriye rağmen, Kurul, kanun koyucunun bu fiilleri bağımsız suç olarak düzenlediğini ve ayrı ayrı uygulama yapılabileceğini kabul etmiştir.