Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2017/1151 E., 2021/90 K. sayılı kararında, TCK m.245/2 (sahte banka veya kredi kartı üretme, satma vb.) ile TCK m.245/3 (sahte kartı kullanma) arasında 'geçitli suç' ilişkisinin bulunmadığı sonucuna varılırken hangi temel argümanlar kullanılmıştır?

Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 2017/1151 E., 2021/90 K. sayılı kararında TCK m.245/2 ve TCK m.245/3 arasında geçitli suç ilişkisi bulunmadığını belirtirken şu argümanları kullanmıştır: 1. TCK m.245/3'te yer alan suçun (sahte kartı kullanma) mutlaka TCK m.245/2'de yer alan seçimlik hareketlerden birisi gerçekleştirilerek işlenmesi zorunlu değildir. Örneğin, yolda bulunan sahte bir kartı kullanan failin eylemi TCK m.245/2'yi (kabul etme hariç) oluşturmazken TCK m.245/3'ü oluşturabilir. 2. Fail her zaman TCK m.245/3'teki suçu işlemek amacıyla hareket etmeyebilir. Sahte kartları ticari amaçla piyasaya sürme saikiyle de (TCK m.245/2) hareket etmiş olabilir; yani failin amacı her zaman TCK m.245/3'teki suçu işlemek olmayabilir. 3. Banka dışında kalan diğer finans kuruluşlarının çıkarttıkları kredi kartlarında sahtecilik halinde başkasına ait banka hesabıyla ilişkilendirme söz konusu olamayacağından TCK m.245/2 oluşmasa da, daha geniş sahtecilik eylemlerini kapsayan TCK m.245/3'teki suç oluşabilecektir. Bu nedenlerle, TCK m.245/3'teki suçun işlenebilmesi için TCK m.245/2'deki suçun işlenmesi zorunlu olmadığından bu iki suç arasında geçitli suç ilişkisi bulunmadığı kabul edilmiştir. Dolayısıyla, şartları oluştuğunda her iki fıkradan ayrı ayrı ceza verilmesi mümkündür.