İş Kanunu m.24/II-f bendine göre, 'İşçinin yapmakla ödevli bulunduğu görevleri kendisine hatırlatıldığı halde yapmamakta ısrar etmesi' işveren için haklı fesih nedenidir. Bu hükmün, 'çalışma koşullarında esaslı değişiklik' (m.22) ile ilişkisini bir örnekle açıklayınız.

Bu iki madde arasında dikkatli bir ayrım yapılmalıdır. İşçinin, sözleşme kapsamındaki mevcut görevlerini hatırlatılmasına rağmen yapmaması İK m.25/II-h (metinde m.24/II-f olarak hatalı atıf yapılmış, doğrusu m.25/II-h'dir) uyarınca işveren için haklı fesih nedenidir. Ancak, işveren işçiye sözleşmesinde olmayan, niteliği daha düşük veya çalışma koşullarını ağırlaştıran yeni bir görev verirse (esaslı değişiklik), işçinin bu yeni görevi yapmayı reddetmesi, 'görevini yapmamakta ısrar etme' olarak yorumlanamaz. Çünkü işçi, sadece sözleşmeyle belirlenen görevleri yapmakla yükümlüdür. Örneğin, muhasebe elemanı olarak çalışan bir işçiye, 'bundan sonra temizlik işlerini de yapacaksın' denildiğinde, işçinin bunu reddetmesi, görevini yapmamakta ısrar olarak nitelendirilemez ve işveren bu nedenle işçiyi haklı nedenle işten çıkaramaz. Bu durum, işçinin haklı fesih hakkını (m.24/II-f) veya işverenin haksız feshini (kıdem ve ihbar tazminatı gerektirir) gündeme getirir. (Kaynak: kadimhukuk.com.tr/makale/kidem-tazminati-davasi-sartlari-dilekcesi/)