Tutuklama tedbiri ile ilgili olarak metinde bahsedilen 'son çare' (ultima ratio) ilkesi nedir ve bu ilkenin CMK m.101/3'teki zorunlu müdafilik ile ilişkisi nasıl kurulabilir?

Tutuklamanın 'son çare' (ultima ratio) olması ilkesi, kişi hürriyeti ve güvenliği hakkının kutsallığı gereği, bu en ağır koruma tedbirine ancak başka hiçbir adli kontrol tedbirinin yeterli olmayacağı anlaşıldığında başvurulması gerektiğini ifade eder. Yani tutuklama, istisnai bir tedbirdir. Bu ilke, CMK m.101/3'teki zorunlu müdafilik ile yakından ilişkilidir. Çünkü, bu kadar ağır bir tedbirin uygulanması tartışılırken, şüpheli veya sanığın hukuki bilgi ve tecrübeden yoksun olarak tek başına bırakılması, 'silahların eşitliği' ve 'savunma hakkı' ilkelerine aykırı olur. Kanun koyucu, tutuklama gibi vahim sonuçları olabilecek bir karar alınırken, şüphelinin/sanığın mutlaka bir müdafiin hukuki yardımından faydalanmasını sağlayarak, bu 'son çare' ilkesinin doğru ve adil bir şekilde uygulanmasını temin etmek istemiştir. (Kaynak: sen.av.tr/tr/makale/hukumle-birlikte-tutuklulukta-mudafi-zorunlulugu)