Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 06.12.2016 tarihli ve 2016/465 K. sayılı kararında sayılan zorunlu müdafilik halleri nelerdir? Bu hallerde sanığın müdafi istemediğini beyan etmesi hukuki bir sonuç doğurur mu?

YCGK'nın bu kararında, CMK'da düzenlenen zorunlu müdafilik halleri şu şekilde sayılmıştır: 1) Müdafii bulunmayan şüpheli veya sanığın çocuk, kendini savunamayacak derecede malul veya sağır ve dilsiz olması (m.150/2), 2) Soruşturma veya kovuşturma konusu suçun cezasının alt sınırının beş yıldan fazla hapis cezasını gerektirmesi (m.150/3), 3) Gözlem altına alınmasına karar verilecek olması (m.74/2), 4) Tutuklama talebiyle mahkemeye sevk edilmesi (m.101/3), 5) Davranışları nedeniyle yokluğunda duruşma yapılması (m.204/1), 6) Kaçak sanık hakkında duruşma yapılması (m.247/4). Bu hallerde, şüpheli veya sanığın talebi aranmaz. Hatta şüpheli/sanık açıkça müdafi istemediğini beyan etse bile bu beyanı hukuki bir sonuç doğurmaz ve mahkeme veya savcılık tarafından zorunlu olarak bir müdafi görevlendirilir. Bu, savunma hakkının kamu düzeninden sayılan bir gereğidir. (Kaynak: sen.av.tr/tr/makale/hukumle-birlikte-tutuklulukta-mudafi-zorunlulugu)