Kamu kurumlarında mobbingin ispatında, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'ndaki hangi hükümler dolaylı kanıt olarak kullanılabilir? Amirlerin 'hakkaniyet ve eşitlik' içinde davranma yükümlülüğünün bu bağlamdaki önemini açıklayınız.

Türk idare mevzuatında mobbingi doğrudan düzenleyen bir yasa olmasa da, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'ndaki bazı hükümler mobbing iddialarını destekleyen dolaylı kanıtlar olarak kullanılabilir. Özellikle 657 s. Kanun'un 10. maddesindeki 'Amir, maiyetindeki memurlara hakkaniyet ve eşitlik içinde davranır. Amirlik yetkisini kanun, tüzük ve yönetmeliklerde belirtilen esaslar içinde kullanır' hükmü temel bir dayanaktır. Bir amirin, emrindeki memurlardan birine sürekli olarak diğerlerinden daha ağır işler yüklemesi, liyakatine uygun olmayan görevler vermesi veya keyfi olarak izinlerini reddetmesi gibi davranışlar, bu 'hakkaniyet ve eşitlik' yükümlülüğünün ihlali olup mobbingin varlığına işaret edebilir. Yine aynı kanunun 8. maddesindeki 'itibar ve güvene layık olma', 7. maddesindeki 'ayrımcılık yasağı' ve 125. maddesindeki disiplin suçlarını tanımlayan fiiller (örn: hakaret, kötü muamele) de mobbingin unsurları olarak değerlendirilebilir. (Kaynak: kadimhukuk.com.tr/makale/idare-hukukunda-mobbing/)