Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2019/3 E. sayılı kararında, kiracının haksız feshi sonrası kiraya verenin, yoksun kaldığı kira alacağı talebi ile hor kullanma tazminatı talebi hangi farklı hukuki temellere dayanmaktadır?

Bu iki talep, sözleşmenin farklı aşamalarındaki farklı borçların ihlaline dayanır: 1) Yoksun Kalınan Kira Parası Talebi: Bu talebin hukuki temeli, kiracının 'sözleşmeyi süresinden önce haksız olarak sona erdirme' eylemidir. Bu, sözleşmenin esasına yönelik bir ihlaldir. Kiraya veren, bu ihlal nedeniyle, kiralananın yeniden kiraya verileceği makul süre boyunca elde edeceği kira gelirinden mahrum kalmıştır. Bu talep, sözleşmeye aykırılıktan doğan bir 'müspet zarar' (ifa menfaati zararı) tazminidir. 2) Hor Kullanma Tazminatı Talebi: Bu talebin hukuki temeli ise, kiracının, sözleşmenin 'ifası sırasında' yerine getirmesi gereken 'kiralananı özenle kullanma borcuna' (TBK m. 316) aykırı davranmasıdır. Kiracının, olağan eskimeler dışında, kusuruyla kiralanana fiziki bir zarar vermesi söz konusudur. Bu talep, kiralananın malvarlığı değerinde meydana gelen 'maddi zararın' tazminini amaçlar. Özetle, ilki sözleşmenin feshinden kaynaklanan bir 'gelir kaybı' zararı, ikincisi ise sözleşmenin yürürlüğü sırasındaki 'kötü kullanımdan' kaynaklanan bir 'malvarlığı zararıdır'. Bu nedenle mahkeme tarafından ayrı ayrı değerlendirilirler. (İlgili metin: kiracinin-tacir-olmasi)