Yargıtay 4. Ceza Dairesi'nin 2014/44736 E. sayılı kararında, taksirle yaralama suçunun faili olan sanığın, aynı zamanda TCK m. 98'deki yardım veya bildirim yükümlülüğünü yerine getirmeme suçundan sorumlu tutulamayacağı belirtilmiştir. Bu kararın arkasındaki hukuki mantık (normların içtimaı/yarışması) nedir?

Bu kararın arkasındaki hukuki mantık, 'tali normun asli norma göre uygulanamayacağı' ilkesidir. Taksirle yaralama suçunun (TCK m. 89) faili, aynı zamanda yarattığı tehlikeli durumdan dolayı 'garantör' konumuna geçer ve yaralıya yardım etme konusunda özel bir hukuki yükümlülük altına girer. Bu özel yükümlülüğünü ihlal etmesi, TCK m. 89'daki fiilin kapsamı içinde değerlendirilir ve cezanın belirlenmesinde (TCK m. 61) dikkate alınır. TCK m. 98 ise, olaya hiçbir dahli olmayan üçüncü kişiler için öngörülmüş genel ve 'tali' (ikincil) bir normdur. Dolayısıyla, olayın asli faili, daha özel ve ağır olan taksirle yaralama suçundan yargılanırken, aynı eylemsizlik nedeniyle daha genel ve hafif olan TCK m. 98'den ayrıca cezalandırılamaz. Bu, 'non bis in idem' (aynı fiilden iki kez yargılanmama) ilkesinin de bir yansımasıdır. (Kaynak: https://kadimhukuk.com.tr/makale/yardim-veya-bildirim-yukumlulugunu-yerine-getirmeme/)