Türkiye'ye infaz için nakledilen bir hükümlünün cezasının, hükmü veren yabancı ülkedeki infaz koşullarından daha ağır olması durumunda, 'cezasızlık algısı' oluşmaması için, iki ülkenin infaz şartları kıyaslanarak ağır olanın uygulanması şeklinde bir düzenleme yapılması, hangi temel hukuk ilkesine aykırılık teşkil eder?

Böyle bir düzenleme, 'devletlerin egemenliği' ilkesine aykırılık teşkil eder. Ceza ve infaz hukuku, bir devletin egemenlik yetkisinin en temel ve somut görünümlerinden biridir. Her devlet, kendi toprakları içinde hangi fiillerin suç sayılacağını, bunlara ne ceza verileceğini ve bu cezaların nasıl infaz edileceğini kendi kanunlarıyla belirler. Hükümlülerin nakli veya infazın devri, devletlerin egemenlik yetkilerini karşılıklı olarak tanıması ve işbirliği yapması esasına dayanır. İnfazın devralındığı bir durumda, 'yerine getiren devletin' (Türkiye), başka bir devletin (hüküm devleti) infaz kurallarını uygulaması veya kendi kurallarını o devletinkilerle kıyaslayarak değiştirmesi, kendi egemenlik yetkisinden feragat etmesi ve diğer devletin egemenliğine müdahalesine izin vermesi anlamına gelir. Bu nedenle, her ne kadar 'cezasızlık algısı' gibi kaygılar olsa da, her devletin kendi infaz hukukunu uygulama prensibinden vazgeçilmesi, uluslararası hukukun temel ilkeleriyle bağdaşmaz. (sen.av.tr/tr/makale/belcikadan-turkiyeye-nakledilen-hukumlunun-ceza-infazı)