Bir kimse, TCK m. 117/2'de düzenlenen, bir kişiyi insan onuru ile bağdaşmayacak konaklama koşullarına tabi kılarak çalıştırma suçundan yargılanmaktadır. Mağdurun, bu koşullarda çalışmaya 'rızası' olduğunu beyan etmesi, sanığın cezai sorumluluğunu ortadan kaldırır mı?

Hayır, ortadan kaldırmaz. TCK m. 117/2, maddenin gerekçesinde de belirtildiği gibi, 'Devletin Anayasada belirtilen sosyal devlet olmak niteliğini koruyan' bir düzenlemedir. Bu suçla korunan hukuki değer, sadece bireyin çalışma hürriyeti değil, aynı zamanda kamu düzeni ve 'insan onuru'dur. İnsan onuru, kişinin üzerinde serbestçe tasarruf edebileceği bir hak değildir. Mağdurun, çaresizliği veya başka bir nedenle, onur kırıcı koşullarda çalışmaya rıza göstermesi, fiilin hukuka aykırılığını ortadan kaldırmaz. Bu durum, TCK m. 26/2'de düzenlenen 'ilgilinin rızası'nın, bir hukuka uygunluk nedeni olarak kabul edilemeyeceği hallere tipik bir örnektir. Kanun koyucu, kişilerin çaresizliğinin sömürülerek, insanlık dışı koşullarda çalıştırılmasını, rıza olsa dahi engellemeyi amaçlamıştır. Dolayısıyla, mağdurun rızası, bu suçun oluşumunu engellemez ve sanığın cezai sorumluluğunu ortadan kaldırmaz.