HMK m. 369/1 hükmü uyarınca Yargıtay'ın temyiz incelemesinde tarafların ileri sürdükleri temyiz sebepleriyle bağlı olmaması kuralının, gerekçeli karar eksikliğinde nasıl bir işlev gördüğünü Yargıtay içtihadı ile açıklayınız.

HMK m. 369/1, Yargıtay'ın temyiz incelemesinde tarafların ileri sürdükleri temyiz sebepleriyle bağlı olmayıp, kanunun açık hükmüne aykırı gördüğü diğer hususları da re'sen inceleyebileceğini belirtir. Bu kural, özellikle ilk derece mahkemeleri veya bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararların gerekçesiz veya yetersiz gerekçeli olması durumunda hayati bir işlev görür. Anayasa m. 141/3'e göre tüm mahkeme kararları gerekçeli olmalıdır. HMK 359/a-b-g ve 297/1-c maddeleri de kararın asgari unsurlarını ve gerekçeyi zorunlu kılar. Yargıtay içtihadına göre (örneğin Yargıtay 2. Hukuk Dairesi 2017/4519 E. Karar : 2018/8283 T. veya Yargıtay 17. Hukuk Dairesi 2015/2793 Karar : 2017/8560 T.), bir kararın gerekçe taşımaması veya yetersiz gerekçe içermesi, Yargıtay'ın o kararı usul ve yasaya uygun olup olmadığını saptama olanağını ortadan kaldırır. Bu durumda, HMK 369/1'deki re'sen inceleme yetkisi sayesinde Yargıtay, gerekçe eksikliğini kanunun açık hükmüne aykırılık olarak tespit eder ve hükmü münhasıran bu nedenle bozar. Bu, adil yargılanma hakkının ve hukuki denetimin güvencesidir. (Referans: barandogan.av.tr/blog/mevzuat/hmk-madde-369-temyiz-incelemesi-ve-durusma.html, HMK m. 369/1, HMK m. 359, HMK m. 297/1-c, Anayasa m. 141/3, Yargıtay 2. Hukuk Dairesi 2017/4519 E. Karar : 2018/8283 T., Yargıtay 17. Hukuk Dairesi 2015/2793 Karar : 2017/8560 T.)