HMK m. 201'deki 'senede karşı tanıkla ispat yasağı' ilkesinin, HMK m. 200'deki 'senetle ispat zorunluluğu' ilkesinden temel farkı nedir?

HMK m. 200, belirli bir miktarı aşan hukuki işlemlerin 'ilk ispatının' senetle (veya başka bir kesin delille) yapılması gerektiğini düzenler. HMK m. 201 ise, zaten bir senetle ispat edilmiş olan bir hukuki işleme karşı, o senedin hükmünü ortadan kaldıracak veya azaltacak iddiaların (örneğin ödeme, ibra, takas) tanıkla ispatlanamayacağını düzenler. Yani biri bir işlemin varlığının ispatına, diğeri ise var olan bir senete karşı ileri sürülen savunmaların ispatına ilişkindir. Senede karşı iddialarda, işlemin değeri senetle ispat sınırının altında kalsa bile tanıkla ispat yasağı geçerlidir. (HMK m. 200, m. 201)