Bir hizmet sözleşmesinde 'hafta tatili' ve 'yıllık izin' düzenlemelerini Türk Borçlar Kanunu (TBK m.421 vd.) kapsamında açıklayınız. Yıllık ücretli izin süresinden yapılabilecek indirim hallerini ve işçinin yıllık izin hakkından feragat edip edemeyeceğini değerlendiriniz.

TBK'da tatil ve izinler işverenin borçları arasında düzenlenmiştir: **Hafta Tatili (TBK m.421/1):** İşveren, işçiye her hafta, kural olarak Pazar günü veya durum ve koşullar buna imkan vermezse, bir tam çalışma günü tatil vermekle yükümlüdür. **İş Arama İzni (TBK m.421/2):** Belirsiz süreli hizmet sözleşmesinin feshi halinde, bildirim süresi içinde işveren, işçiye ücretinde bir kesinti olmaksızın, günde iki saat iş arama izni vermekle yükümlüdür. **Yıllık İzin (TBK m.422 vd.):** İşveren, en az bir yıl çalışmış olan işçilere yılda en az iki hafta, onsekiz yaşından küçükler ile elli yaşından büyük işçilere ise en az üç hafta ücretli yıllık izin vermekle yükümlüdür (TBK m.422). Yıllık ücretli izinler kural olarak aralıksız verilir, ancak tarafların anlaşmasıyla ikiye bölünebilir (TBK m.424). **Yıllık İzin Süresinden İndirim (TBK m.423):** * İşçi, bir hizmet yılı içinde kendi kusuruyla toplam bir aydan daha uzun bir süreyle hizmeti yerine getirmediği takdirde işveren, çalışılmayan her tam ay için, yıllık ücretli izin süresinden bir gün indirim yapabilir (TBK m.423/1). * İşçi, kendi kusuru olmaksızın hastalık, kaza, yasal yükümlülük gibi sebeplerle en çok üç ay süreyle işgöremezlik halinde işveren indirim yapamaz (TBK m.423/2). * Gebelik ve doğum yapma sebebiyle en çok üç ay süreyle işgöremezlik halinde de kadın işçinin izninden indirim yapılamaz (TBK m.423/3). **Feragat Edilemezlik:** İşçi, hizmet ilişkisi devam ettiği sürece, işverenden alacağı para ve başka menfaatler karşılığında yıllık ücretli izin hakkından 'feragat edemez' (TBK m.425/2). Sözleşmenin sona ermesi halinde, kullanılamayan yıllık izin sürelerine ait ücreti ödenir. (TBK m.421-425).